konuşamadan

Ayakların yerden kesilmesi
Rüya gibi
Hiç aşağı bakmadan
Tüm dünyayı geziyorsun
Piramitlere çıkmışsın
Bir adımda nilin üstündesin
Aklına kendin geliyor
Gidiyorsun evine
Odanın penceresi açık
Yatak boş
Terliklerin ortada yok
Ayaklarına bakıyorsun oradalar
Ayna numarası geliyor aklına
Çekine çekine
Gidiyorsun
Aynada kendin
Düşün düş değil
Aklın kendine geliyor
Öyle bir havalanmışsın ki gerçek olmuş
Ardına bakmadan
Sonra bir yumruk suratının orta yerine
Gerçeklik ne ola
Yarattığın düş gerçek oluvermiş
Aklın kendinde değil
Duygular istiklal caddesi misali
Üstüne akıyor
Nerden gelip nereye gittiği belli olmadan
Kelimeler kullandırtmıyor artık kendini
Neyzen tevfiğin köpeği alet çalıyor muydu?
Gülemiyordu o kesin
Neyzen baba hep güler miydi acaba
Ağlayacakken bile
Ney ağlar mı ağlatır mı
Tek bir söz söylemeden...