Düşüş

I
Saltanat yılları bittiğinde
Elinde bir çiçekle yürüyordu, sultan
Güçlülerin şehrinde tek başına...


II
Savaşlar, kavgalar ve tüm
anlaşmazlıklardan sonra
şimdi bu köy evinde
yalnız oturmakta;
sevdikleri var mıydı?
kavuşamadıkları?
arzuları oldu mu yok etmekten başka?
“Gün olur dünya tersine döner” , derlerdi
bilge adamları devletin
Ama kim yıkabilirdi ki onun krallığını?...
Şimdi burada önünde uzanan
boş topraklara bakarken; kuşlardan
başkası var mı ki yanında?
Bir ailen: çocukların, karın falan vardı.
Hayatta olsalar da hala
Gerçekten yaşıyorlar mı peki senin için?
Artık düşlerde kaldı, o saltanat günleri,
anlasana güçlü değilsin şimdi
ve eğer her şey bu hale geldiyse
suçlusu sensindir, unutma...

III
Ölümün geldiğinde ansızın yanına,
belki gideceksin buralardan rahatça,
arkanda bekleyenin olmayacak ya!

IV
Cesedini kuşlar yedi
iç organlarını böcekler
gözlerini fareler çıkarttı
karıncalara yuva oldu bir süre...
Yaşamında acımadın kimseye
ama:
öldükten sonra da sana acımadılar...

(eski sayılardan)